Hoe ik besloot om mijn vaste job op te geven om mijn droom als freelancer na te jagen
July 2, 2026
Het is gebeurd, eindelijk hakte ik de knoop door. Ik kan niet meer op twee handen tellen hoe vaak de vraag mij gesteld werd: “wanneer ga jij nu volledig zelfstandige worden?” Het antwoord was echter iets complexer – of toch voor mij.
Nog voor ik mijn diploma van mijn verdere studies in ontvangst mocht nemen, kreeg ik een jobaanbieding. Mijn stageplaats bood een vaste job – zekerheid. Iets wat op dat moment heel welkom was. Je komt van de schoolbanken, je wil eindelijk vooruit en beginnen bouwen aan een toekomst. Op dat moment was ik al 2 jaar aan de slag als student-zelfstandige en besloot ik om een vast contract te tekenen en zo fotograaf in bijberoep te worden.
Een veilige optie? Zeker en vast. Ik durfde het niet om te springen, om na mijn studie volledig op eigen benen terecht te komen en te vertrouwen dat het wel in orde zou komen. En dus koos ik voor een vaste job, een plek waar ik zoveel leerde. Ik kreeg kansen, kon mijzelf verder ontdekken en ontwikkelen, vond vrienden in mijn collega’s en groeide.
Totdat de combinatie niet meer te maken was. De onregelmatige uren van het voetbal, de kalender die steeds later en meer versnipperd bekend gemaakt werd, het zorgde ervoor dat er spanningen ontstonden tussen mijn hoofd- en bijberoep. Ik begon te twijfelen en vroeg mij af of dit nu het moment was om te springen, het moment waarover iedereen het heeft, het moment van gewoon doen.
Maar het voelde te vroeg. Mijn wegen kruisten met die van een nieuwe werkgever en ik wisselde van job: eentje met meer structuur, beter voorwaarden en meer rust in combinatie met de drukke agenda van mijn bijberoep.
Drie jaar lang maakte ik deel uit van een zalig team, mochten we mooie projecten realiseren, leerde ik zaken bij en ontdekte ik steeds meer over mijzelf. Ik stroomde door van content creator naar marketing manager en teamleider en kreeg het vertrouwen om de marketingcel te mogen sturen. Een fantastische kans die uiteindelijk heel veel duidelijkheid bracht.
Daar waar ik mijzelf steeds als ambitieus en vooruitstrevend omschreef, leek de functie van marketing manager op mijn lijf geschreven. Maar ik ontdekte al snel dat ik op een andere manier ambitie voelde en wou nagaan. Een gevoel dat eerst een beetje sluimerde, maar steeds meer begon te overheersen: ik wou eindelijk écht bouwen aan mijn bedrijfje.
Al 5 jaar jongleerde ik, hield ik alle ballen hoog, en ik merkte dat het net dat was wat mij naar een keuze dwong. Ik wil niet meer moeten verdelen, ik wil all in gaan. En dus hakte ik een knoop door: ik besloot alle zekerheid van mijn vaste job op te geven om te springen. Geen sprong in het diepe, maar een sierlijke duik die grondig voorbereid en doordacht werd, een duik die al héél lang genomen kon worden – maar waarvoor ik op het juiste moment wou wachten. Niet het moment dat het op papier allemaal haalbaar bleek te zijn, wél het moment waarop ik het voelde.
Met een bang hartje, maar vooral ook een hart vol passie en goesting voor wat er nog komt, diende ik mijn ontslag in. Het zijn mijn laatste werkdagen en ik besef het allemaal nog niet goed. Dat ik binnenkort de touwtjes volledig zelf in handen ga hebben. Het gaat hard werken zijn, maar anders.
De grootste stap is gezet, ik sta op de springplank en zet binnenkort af in de hoop een zachte landing tegemoet te gaan.
Leave a Reply